Ora Cogan

Behekste folk-gaze uit vervlogen tijden? Filmische country-noir met een ijskoud vleugje gothic? De raadselachtige muziek van Ora Cogan laat zich maar moeilijk in een hokje stoppen. Maar hoe je ze ook wil noemen – deze mystieke liedjes, geboren in de donkere naaldbossen van Vancouver Island – ze grijpen je bij de keel en laten je niet meer los.

Cogan’s muziek is als alchemie. Een dampend brouwsel dat ontstaat waar experiment, psychedelica en eeuwenoude traditie samenkomen. Haar songs dragen stuk voor stuk een soort vintage charme. Ze druipen van de reverb en roepen mistige herinneringen op aan Karen Dalton én Cocteau Twins – maar ook nét weer niet. Cogan maakt er een sport van om haar grenzen steeds weer een beetje op te rekken. Al zeven albums op rij laat ze zich niet vangen, en speelt ze met invloeden uit shoegaze, postpunk, country en lang vergeten folktradities.

Dit jaar verscheen haar nieuwste album op het iconische Sacred Bones-label (Emma Ruth Rundle, Marissa Nadler). Een intieme, glinsterende verzameling liedjes met een gloed van rook en zeewater, waarmee ze De Helling op 10 september komt bezweren.

SUPPORT: Elaine Malone

Ora Cogan komt niet alleen: ze neemt de Ierse psychrockartiest Elaine Malone mee. Met haar etherische vocalen en duistere, psychedelische folk doet Malone soms denken aan een versie van AURORA die haar kamer zwart heeft geschilderd. Slepende baslijnen en repetitieve ritmes werken hypnotiserend en trekken je langzaam haar dromerige wereld in. Soms schuurt het ineens en word je bruut uit die roes getrokken, om er even later net zo makkelijk weer in te verdwijnen. Een ideale opener voor liefhebbers van duistere americana, shoegaze en bezwerende psychfolk.